Ο διαχωρισμός της ιστορικού κινηματογράφου σε περιόδους δεν είναι εύκολος , γιατί τα όρια μετάβασης από τη μια περίοδο στην άλλη δεν είναι πάντοτε σαφή. Με την επιφύλαξη αυτή κριτήριο τις συνθήκες παραγωγής που σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τη μορφή μιας ταινίας μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερις περιόδους : την πρώτη από το 1906-1995 κατά την οποία ο ελληνικός κινηματογράφος προσπαθεί να αποκτήσει υπόσταση , τη δεύτερη από το 1955-1970 όταν αποκτά τα χαρακτηριστικά της μαζικής παραγωγής (το 1955 ο αριθμός των παραγόμενων ταινιών διπλασιάζεται) , και την τρίτη μεταβατική περίοδο από το 1970- 2000 (που μπορεί να υποδιαιρεθεί και σε δυο υποπεριόδους 19701981 και 1981-2000) που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση της κρατικής παραγωγής και –την τελευταία δεκαπενταετία – από τον ενεργό ρόλο που διαδραματίζει το κράτος με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου να αναδεικνύεται σε κύριο χρηματοδότη του ελληνικού κινηματογράφου